پاراگراف کادر متنی است که عرض دارد. در آن تایپ کنید؛ کلمه‌ها وقتی به لبه برسند به خط بعد می‌روند و کادر بلندتر می‌شود تا جایشان بدهد. از آن برای هر چیزی طولانی‌تر از یک تیتر استفاده کنید: توضیح روی پوستر یک رویداد، قوانین روی چارت کلاس، مراحل یک الگو.
متن ساده نوع دیگر است: هرگز به خط بعد نمی‌رود و هر خط همان‌قدر بلند است که تایپش می‌کنید. هر دو همان فونت‌ها، سبک‌ها، اندازه‌ها و رنگ‌ها را دارند — افزودن و قالب‌بندی متن را ببینید.
افزودن پاراگراف
از دکمه پاراگراف در سربرگ پوستر استفاده کنید، یک P با علامت به‌علاوه، کنار ابزار افزودن متن. پاراگراف تازه به عرض بوم است و با یک تیتر، یک توضیح کوتاه و یک فهرست شماره‌دار باز می‌شود، با اندازه فونتی که طوری انتخاب شده که فضا را پر کند.
آن را مثل هر متن دیگری ویرایش کنید: در برنامه‌های مرورگر و دسکتاپ روی آن دوبار کلیک کنید، یا روی Android و iOS وقتی انتخاب شده است رویش ضربه بزنید.
عرض و ارتفاع
- دستگیره‌های کناری — قرص‌های سمت چپ و راست — عرض را تعیین می‌کنند. متن هم‌زمان با کشیدن از نو خط‌بندی می‌شود.
- ارتفاع تابع متن است. دستگیره بالا یا پایین وجود ندارد و چیزی بریده نمی‌شود: یک خط اضافه کنید و کادر بلندتر می‌شود.
- دستگیره‌های گوشه پاراگراف را مقیاس می‌کنند: اندازه فونت و عرض با هم تغییر می‌کنند، پس خطوط در همان جاها می‌شکنند.
متنی که از لبه صفحه بیرون بزند، مثل هر چیز دیگری، روی بوم پنهان می‌شود، چون فقط آنچه روی صفحه است چاپ می‌شود. وقتی انتخابش کنید، کادرش همچنان تا بیرون صفحه ادامه دارد، پس می‌توانید آن را بگیرید و برگردانید.
تبدیل میان متن و پاراگراف
به پاراگراف در نوار ابزار متن، یک متن را به پاراگراف تبدیل می‌کند. به متن برعکس عمل می‌کند و خطوطتان را نگه می‌دارد: هر جا که پاراگراف به خط بعد رفته بود، یک شکست خط می‌شود. دو چیز تغییر می‌کند:
- آیتم فهرستی که به چند خط رفته بود یک خط بلند می‌شود، چون شکست خط در میانه‌اش یک آیتم تازه شروع می‌کرد.
- تراز کامل به چپ‌چین تبدیل می‌شود، چون متن ساده عرض کادری ندارد که خطوطش را در آن پخش کند.
ترازبندی
تراز گزینه‌های چپ‌چین، وسط‌چین، راست‌چین و، روی پاراگراف، تراز کامل را دارد که خطوط را طوری پخش می‌کند که عرض کادر را پر کنند. ترازبندی روی کل پاراگراف اعمال می‌شود، نه روی کلمه‌های انتخاب‌شده.
در برنامه‌های مرورگر و دسکتاپ، وقتی یک متن یا پاراگراف انتخاب شده یا در حال ویرایش است:
| میان‌بر | ترازبندی |
|---|---|
| Cmd/Ctrl + Shift + L | چپ‌چین |
| Cmd/Ctrl + Shift + E | وسط‌چین |
| Cmd/Ctrl + Shift + R | راست‌چین |
| Cmd/Ctrl + Shift + J | تراز کامل (فقط پاراگراف) |
فهرست‌ها
فهرست خطوط را با گلوله‌ها یا شماره‌گذاری به فهرست تبدیل می‌کند، و هیچ آن‌ها را برمی‌گرداند. هر خطی که با Enter شروع می‌کنید یک آیتم است. هنگام ویرایش، فهرست روی خطوطی اعمال می‌شود که مکان‌نما یا انتخاب به آن‌ها می‌رسد؛ وقتی متن انتخاب شده اما در حال ویرایش نیست، روی همه خطوط.
- آیتم‌های طولانی با تورفتگی آویزان به خط بعد می‌روند: خط دوم زیر متن شروع می‌شود، نه زیر گلوله.
- تودرتو کردن تا پنج سطح پیش می‌رود. گلوله‌ها بر اساس سطح از • به ◦ و بعد به ▪ تغییر می‌کنند، و شماره‌ها از 1. به a. و بعد به i.، و در سطح چهارم دوباره از • و 1. شروع می‌شوند.
- افزایش تورفتگی و کاهش تورفتگی در پنل فهرست، یک آیتم را یک سطح به داخل یا بیرون می‌برند.
- در برنامه‌های مرورگر و دسکتاپ، Tab و Shift + Tab هنگام ویرایش همین کار را می‌کنند.
- شماره‌گذاری آیتم‌های یک سطح را می‌شمارد و پس از خطی که جزو فهرست نیست از نو شروع می‌شود.
- زدن Enter روی یک آیتم خالی فهرست را تمام می‌کند. زدن Backspace در ابتدای یک آیتم اول گلوله یا شماره‌اش را برمی‌دارد.
شروع فهرست با تایپ کردن
در ابتدای خطی که هنوز در فهرست نیست:
-
1. یا 1) (رقم یک و بعد نقطه یا پرانتز) و پس از آن یک فاصله، فهرست شماره‌دار را شروع می‌کند. -یا*و پس از آن یک فاصله، فهرست گلوله‌ای را شروع می‌کند.
نویسه‌هایی که تایپ کرده‌اید با نشانه فهرست جایگزین می‌شوند، و یک بار واگرد آن‌ها را برمی‌گرداند. متنی که می‌چسبانید همان‌طور که هست می‌ماند.
فاصله‌گذاری
فاصله‌گذاری دو نوار لغزنده باز می‌کند که مقدار هر کدام در کادری نمایش داده می‌شود که می‌توانید در آن تایپ هم بکنید. یک بار کشیدن، یک گام واگرد است.
- فاصله حروف فاصله میان نویسه‌هاست، از −200 تا 800. مقدارهای منفی حروف را به هم نزدیک می‌کنند. این مقدار نسبت به اندازه فونت سنجیده می‌شود، پس وقتی اندازه متن را تغییر می‌دهید ظاهرش حفظ می‌شود. هنگام ویرایش، نویسه‌های انتخاب‌شده را تغییر می‌دهد، یا وقتی چیزی انتخاب نشده، کل متن را.
- فاصله خطوط فاصله میان خطوط است، از 0.5 تا 2.5. برای هر پاراگراف — متن میان دو شکست خط — جداگانه تنظیم می‌شود، پس یک تیتر می‌تواند فشرده‌تر از متن زیرش باشد. هنگام ویرایش، خطوطی را تغییر می‌دهد که مکان‌نما یا انتخاب به آن‌ها می‌رسد؛ در غیر این صورت، همه خطوط را.
هر دو هم روی متن ساده کار می‌کنند و هم روی پاراگراف‌ها.
زبان‌هایی که بدون فاصله نوشته می‌شوند
ژاپنی و چینی میان نویسه‌ها به خط بعد می‌روند و تایلندی میان کلمه‌ها، پس پاراگرافی به هر یک از این زبان‌ها خطوطش را همان جایی می‌شکند که خواننده انتظار دارد.
زبان‌های راست‌به‌چپ
عربی، عبری و فارسی از راست به چپ خوانده می‌شوند. هر پاراگراف — متن میان دو شکست خط — جهتش را از نخستین حرفش می‌گیرد، پس یک خط انگلیسی و یک خط عربی می‌توانند در یک متن کنار هم باشند. پاراگرافی که هیچ حرفی ندارد، مثل خطی از اعداد، از پاراگراف بالایی‌اش پیروی می‌کند؛ اگر نخستین پاراگراف حرفی نداشته باشد، از زبان برنامه پیروی می‌کند.
- متن‌ها و پاراگراف‌های تازه وقتی زبان برنامه عربی، عبری یا فارسی باشد، راست‌چین شروع می‌شوند. چپ‌چین، وسط‌چین و راست‌چین در هر زبانی همیشه همان سمتی را معنا می‌دهند که در نامشان آمده است.
- تراز کامل خط آخر یک پاراگراف راست‌به‌چپ را به سمت راست می‌چسباند.
- فهرست‌ها در یک پاراگراف راست‌به‌چپ، گلوله یا شماره را همراه با تورفتگی در سمت راست می‌گذارند، و شماره به شکل «.1» دیده می‌شود، یعنی نقطه در سمت چپ رقم — همان‌طور که در مرورگر.
- کلمه‌هایی از یک نظام نوشتاری دیگر، مثل نام یک محصول یا یک عدد، ترتیب خواندن خودشان را درون خط حفظ می‌کنند.
- پاراگرافی که با یک کلمه لاتین شروع شود از چپ به راست خوانده می‌شود، حتی اگر بقیه‌اش عربی باشد. برای اینکه راست‌به‌چپ بماند، آن را با یک کلمه عربی شروع کنید.
پاراگراف‌ها در خروجی
پاراگراف‌ها در همه قالب‌های خروجی دقیقاً همان‌طور که روی بوم خط‌بندی شده‌اند چاپ می‌شوند. در یک PDF برداری هر خط متن واقعی است، خطوط تراز کامل هم همین‌طور. استثنا دو مورد است: پاراگرافی با فونتی که با رنگ‌های خودش رسم می‌شود، و پاراگرافی که حرفی دارد که فونتش آن را ندارد؛ این‌ها به صورت تصویر چاپ می‌شوند. فونت پیش‌فرض حروف عربی یا عبری ندارد، پس برای داشتن متن واقعی در این زبان‌ها فونتی را انتخاب کنید که آن‌ها را دارد، مثل Noto Sans Arabic یا Noto Sans Hebrew.