ย่อหน้า รายการ และระยะห่าง

ย่อหน้าคือกล่องข้อความที่มีความกว้าง พิมพ์ลงไปแล้วคำจะย้ายลงไปบรรทัดถัดไปเมื่อถึงขอบ และกล่องจะสูงขึ้นเพื่อรองรับคำเหล่านั้น ใช้กับอะไรก็ตามที่ยาวกว่าหัวข้อ เช่น คำอธิบายบนโปสเตอร์งานอีเวนต์ กฎบนแผนภูมิในห้องเรียน หรือขั้นตอนของแพตเทิร์น

ข้อความธรรมดาคืออีกแบบหนึ่ง: มันไม่ตัดบรรทัดเลย และแต่ละบรรทัดยาวเท่าที่คุณพิมพ์ ทั้งสองแบบมีฟอนต์ สไตล์ ขนาด และสีเหมือนกัน — ดูการเพิ่มและจัดรูปแบบข้อความ

การเพิ่มย่อหน้า#

ใช้ปุ่ม ย่อหน้า ในส่วนหัวของโปสเตอร์ ซึ่งเป็นรูปตัว P ที่มีเครื่องหมายบวก อยู่ถัดจากเครื่องมือเพิ่มข้อความ ย่อหน้าใหม่จะกว้างเต็มแคนวาส และเริ่มต้นด้วยหัวข้อ คำอธิบายสั้น ๆ และรายการลำดับเลข ในขนาดฟอนต์ที่เลือกมาให้เต็มพื้นที่พอดี

แก้ไขได้เหมือนข้อความทั่วไป: ดับเบิลคลิกในแอปเบราว์เซอร์และเดสก์ท็อป หรือบน Android และ iOS ให้แตะเมื่อมันถูกเลือกอยู่แล้ว

ความกว้างและความสูง#

• ที่จับด้านข้าง — แคปซูลทางซ้ายและขวา — ใช้กำหนดความกว้าง ข้อความจะตัดบรรทัดใหม่ขณะที่คุณลาก
• ความสูงเป็นไปตามข้อความ ไม่มีที่จับด้านบนหรือด้านล่าง และไม่มีส่วนใดถูกตัดหาย: เพิ่มบรรทัดแล้วกล่องจะสูงขึ้น
• ที่จับที่มุม ย่อขยายย่อหน้า: ขนาดฟอนต์และความกว้างเปลี่ยนไปพร้อมกัน บรรทัดจึงตัดที่ตำแหน่งเดิม

ข้อความที่เลยขอบหน้าออกไปจะถูกซ่อนบนแคนวาสเหมือนกับสิ่งอื่นทุกอย่าง เพราะจะพิมพ์ออกมาเฉพาะสิ่งที่อยู่บนหน้าเท่านั้น เมื่อเลือกไว้ กรอบของมันยังคงยื่นเลยหน้าออกไป คุณจึงจับแล้วลากกลับมาได้

การแปลงระหว่างข้อความกับย่อหน้า#

เป็นย่อหน้า ในแถบเครื่องมือข้อความจะเปลี่ยนข้อความให้เป็นย่อหน้า ส่วน เป็นข้อความ ทำในทางกลับกันและคงบรรทัดของคุณไว้: ทุกจุดที่ย่อหน้าตัดบรรทัดจะกลายเป็นการขึ้นบรรทัดใหม่ มีสองอย่างที่เปลี่ยนไป:

• ข้อในรายการที่ตัดบรรทัดอยู่ จะกลายเป็นบรรทัดยาวบรรทัดเดียว เพราะการขึ้นบรรทัดใหม่ภายในข้อนั้นจะเป็นการเริ่มข้อใหม่
• เต็มแนว จะกลายเป็นชิดซ้าย เพราะข้อความธรรมดาไม่มีความกว้างของกล่องให้กระจายบรรทัดออกไป

การจัดแนว#

จัดแนว มีตัวเลือกชิดซ้าย กึ่งกลาง และชิดขวา และสำหรับย่อหน้ายังมีเต็มแนว ซึ่งกระจายบรรทัดให้เต็มความกว้างของกล่อง การจัดแนวใช้กับทั้งย่อหน้า ไม่ใช่กับคำที่เลือกไว้

ในแอปเบราว์เซอร์และเดสก์ท็อป เมื่อข้อความหรือย่อหน้าถูกเลือกไว้หรือกำลังถูกแก้ไข:

รายการ#

รายการ เปลี่ยนบรรทัดให้เป็น หัวข้อย่อย หรือ ลำดับเลข และ ไม่มี จะเปลี่ยนกลับ แต่ละบรรทัดที่คุณเริ่มด้วยการกด Enter คือหนึ่งข้อ ระหว่างแก้ไข รายการจะใช้กับบรรทัดที่เคอร์เซอร์หรือส่วนที่เลือกแตะอยู่ ส่วนเมื่อเลือกข้อความไว้แต่ไม่ได้กำลังแก้ไข จะใช้กับทุกบรรทัด

• ข้อที่ยาว จะตัดบรรทัดด้วยการเยื้องแบบแขวน: บรรทัดที่สองเริ่มตรงใต้ข้อความ ไม่ใช่ใต้สัญลักษณ์หัวข้อย่อย
• การซ้อน ทำได้ถึงห้าระดับ สัญลักษณ์หัวข้อย่อยเปลี่ยนจาก • เป็น ◦ เป็น ▪ ตามระดับ และตัวเลขเปลี่ยนจาก 1. เป็น a. เป็น i. แล้วเริ่มใหม่จาก • และ 1. ที่ระดับที่สี่
  • เพิ่มการเยื้อง และ ลดการเยื้อง ในแผ่นรายการจะย้ายข้อเข้าหรือออกหนึ่งระดับ
  • ในแอปเบราว์เซอร์และเดสก์ท็อป Tab และ Shift + Tab ทำแบบเดียวกันระหว่างที่คุณกำลังแก้ไข
• การนับเลข นับข้อในระดับเดียวกัน และเริ่มนับใหม่หลังบรรทัดที่ไม่ได้อยู่ในรายการ
• กด Enter ที่ข้อว่าง จะจบรายการ กด Backspace ที่ต้นข้อ จะลบสัญลักษณ์หัวข้อย่อยหรือตัวเลขของข้อนั้นออกก่อน

การเริ่มรายการด้วยการพิมพ์#

ที่ต้นบรรทัดที่ยังไม่ได้อยู่ในรายการ:

• 1. หรือ 1) ตามด้วยเว้นวรรค จะเริ่มรายการลำดับเลข
• - หรือ * ตามด้วยเว้นวรรค จะเริ่มรายการหัวข้อย่อย

ตัวอักษรที่คุณพิมพ์จะถูกแทนที่ด้วยเครื่องหมายของรายการ และการเลิกทำหนึ่งครั้งจะนำตัวอักษรเหล่านั้นกลับมา ข้อความที่วางลงมาจะคงไว้ตามเดิม

ระยะห่าง#

ระยะห่าง เปิดแถบเลื่อนสองแถบ แต่ละแถบแสดงค่าในช่องที่คุณพิมพ์ลงไปได้ด้วย การลากหนึ่งครั้งนับเป็นการเลิกทำหนึ่งขั้น

• ระยะห่างตัวอักษร คือช่องว่างระหว่างตัวอักษร ตั้งแต่ −200 ถึง 800 ค่าติดลบจะดึงตัวอักษรให้ชิดกัน ค่านี้วัดเทียบกับขนาดฟอนต์ จึงคงหน้าตาเดิมไว้เมื่อคุณปรับขนาดข้อความ ระหว่างแก้ไข มันจะเปลี่ยนตัวอักษรที่ไฮไลต์ไว้ หรือเปลี่ยนทั้งข้อความเมื่อไม่มีอะไรถูกไฮไลต์
• ระยะห่างบรรทัด คือระยะระหว่างบรรทัด ตั้งแต่ 0.5 ถึง 2.5 ค่านี้ตั้งแยกตามย่อหน้า — ข้อความระหว่างการขึ้นบรรทัดใหม่สองจุด — หัวข้อจึงอยู่ชิดกว่าเนื้อความด้านล่างได้ ระหว่างแก้ไข มันจะเปลี่ยนบรรทัดที่เคอร์เซอร์หรือส่วนที่เลือกแตะอยู่ ถ้าไม่ได้แก้ไข จะเปลี่ยนทุกบรรทัด

ทั้งสองอย่างใช้ได้กับข้อความธรรมดาเช่นเดียวกับย่อหน้า

ภาษาที่เขียนโดยไม่เว้นวรรค#

ภาษาญี่ปุ่นและภาษาจีนตัดบรรทัดระหว่างตัวอักษร ส่วนภาษาไทยตัดระหว่างคำ ย่อหน้าในภาษาเหล่านี้จึงตัดบรรทัดตรงจุดที่ผู้อ่านคาดไว้

ภาษาที่เขียนจากขวาไปซ้าย#

ภาษาอาหรับ ฮีบรู และเปอร์เซียอ่านจากขวาไปซ้าย แต่ละย่อหน้า — ข้อความระหว่างการขึ้นบรรทัดใหม่สองจุด — จะใช้ทิศทางตามตัวอักษรตัวแรกของมัน บรรทัดภาษาอังกฤษและบรรทัดภาษาอาหรับจึงอยู่ในข้อความเดียวกันได้ ย่อหน้าที่ไม่มีตัวอักษร เช่น บรรทัดที่มีแต่ตัวเลข จะใช้ทิศทางตามย่อหน้าด้านบน ส่วนย่อหน้าแรกที่ไม่มีตัวอักษรจะใช้ทิศทางตามภาษาของแอป

• ข้อความและย่อหน้าใหม่ จะเริ่มต้นด้วยการจัด ชิดขวา เมื่อแอปเป็นภาษาอาหรับ ฮีบรู หรือเปอร์เซีย ชิดซ้าย กึ่งกลาง และชิดขวาหมายถึงตำแหน่งตามชื่อของมันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นภาษาใด
• เต็มแนว จะวางบรรทัดสุดท้ายของย่อหน้าแบบขวาไปซ้ายให้ชิดขวา
• รายการ จะวางสัญลักษณ์หัวข้อย่อยหรือตัวเลขไว้ทางขวาของย่อหน้าแบบขวาไปซ้าย พร้อมกับการเยื้อง และตัวเลขจะแสดงเป็น ".1" เหมือนในเบราว์เซอร์
• คำในระบบอักษรอื่น เช่น ชื่อสินค้าหรือตัวเลข จะคงลำดับการอ่านของตัวเองไว้ภายในบรรทัด
• ย่อหน้าที่ขึ้นต้นด้วยคำอักษรละตินจะอ่านจากซ้ายไปขวา แม้ส่วนที่เหลือจะเป็นภาษาอาหรับ หากต้องการให้เป็นขวาไปซ้าย ให้ขึ้นต้นด้วยคำภาษาอาหรับ

ย่อหน้าในไฟล์ส่งออก#

ย่อหน้าพิมพ์ออกมาตรงตามที่ตัดบรรทัดบนแคนวาสทุกประการ ในทุกรูปแบบการส่งออก ในPDF แบบเวกเตอร์ ทุกบรรทัดเป็นข้อความจริง รวมถึงบรรทัดที่จัดเต็มแนว ข้อยกเว้นคือย่อหน้าที่ใช้ฟอนต์ซึ่งมีสีในตัวเอง และย่อหน้าที่มีตัวอักษรที่ฟอนต์ของมันไม่มี: ย่อหน้าเหล่านั้นจะพิมพ์ออกมาเป็นภาพ ฟอนต์เริ่มต้นไม่มีตัวอักษรอาหรับหรือฮีบรู ดังนั้นหากต้องการข้อความจริงในภาษาเหล่านั้น ให้เลือกฟอนต์ที่มีตัวอักษรดังกล่าว เช่น Noto Sans Arabic หรือ Noto Sans Hebrew

บทความที่เกี่ยวข้อง#

• การเพิ่มและจัดรูปแบบข้อความ
• การผสมสไตล์ในข้อความเดียว
• การเลือกฟอนต์
• แป้นพิมพ์ลัด